Pop in Schnittke en Strawinsky

Elektrisch gitaar, basgitaar en klassieke muziek? Een logische combinatie is het niet, en al zeker niet in een Requiem voor koor en ensemble. Toch schrijft Alfred Schnittke in zijn Requiem deze instrumenten en combinaties voor. En meer nog: Flexatone – een instrument uit de 20er jaren van de 20e eeuw, nauwelijks toegepast in klassieke muziek, maar des te meer in pop en funkmusic – hoewel Schönberg, Krenek, shostakovitch, Ligeti...

 

Verder drums, vibrafoon, marimba, vooral bekend uit de jazz en pop, zo ook trombone en trompet, het hele instrumentarium doet sterk denken aan een ensemble voor lichte muziek. Ook de combinatie orgel, piano, celesta is opmerkelijk. Voor dit ensemble en koor componeerde Alfred Schnittke zijn Requiem in 14 delen. Een mix van pop en klassiek? 

 

Meer populaire muziek

U gaat het horen, samen met nog een populaire compositie van Russische bodem: de Psalmensymphonie van Igor Strawinsky.

Stravinsky kreeg de vrije hand bij het componeren van deze opdracht voor het Boston Symphony Orchestra, alhoewel zijn uitgever Paichadze een werk zonder koor wilde, '…iets populairs' (Robert Craft, 1982). Stravinsky zelf vertelde dat hij dit 'populaire' niet heeft opgevat als zich aanpassen aan de algemene smaak van het publiek, maar als iets wat algemeen wordt bewonderd. Voor hem was dat psalm 150 en dat zou, ondanks het verzoek van de uitgever om een instrumentaal werk, het uitgangspunt van zijn compositie worden en er de hoofdmoot van zijn.